Laureat 1981

prof. Jan Błoński

krytyk, historyk literatury, eseista, tłumacz (15.I.1931 – 10.II.2009 r.)

Studiował filologię polską pod kierunkiem prof. Kazimierza Wyki. Literaturę XX wieku, którą się zajmował, interpretował jako wyraz współczesnej świadomości historycznej i kulturowej, samowiedzy intelektualnej i artystycznej. Uważany za najwybitniejszego krytyka literackiego drugiej połowy XX wieku. Wśród najwybitniejszych dzieł Jana Błońskiego można wymienić „Widzieć jasno w zachwyceniu" szkic literacki o twórczości Prousta, „Samuel Beckett", „Stanisław Ignacy Witkiewicz jako dramaturg", „Od Stasia do Witkacego"), „Forma, śmiech i rzeczy ostateczne" o Gombrowiczu, „Miłosz jak świat", „Wszystkie sztuki Sławomira Mrożka").

Nagrodę im. Kazimierza Wyki otrzymał za „całokształt twórczości krytyczno-literackiej i naukowej, odznaczającej się wybitnymi walorami poznawczymi i pisarskimi, stanowiącej poważny wkład do literatury ostatniego trzydziestolecia i nawiązującej do dzieła patrona nagrody”.

Bibliografia:

Poezja K.I. Gałczyńskiego 1945-1953, Wrocław 1954

Poeci i inni, Kraków 1956

Zmiana warty, Warszawa 1961

Widzieć jasno w zachwyceniu. Szkic literacki o twórczości Prousta, Warszawa 1965

Mikołaj Sęp Szarzyński a początki polskiego baroku, Kraków 1967

Stanisław Ignacy Witkiewicz jako dramaturg, Kraków 1973

Odmarsz, Kraków 1978

Romans z tekstem, Kraków 1981

Samuel Beckett, Warszawa 1982

Kilka myśli co nie nowe, Kraków 1985

Biedni Polacy patrzą na getto, Kraków 1994

Forma, śmiech i rzeczy ostateczne. Studia o Gombrowiczu, Kraków 1994

Od Stasia do Witkacego, Kraków 1996

Miłosz jak świat, Kraków 1998

Mieszaniny, Kraków 2001

Witkacy: sztukmistrz, filozof, estetyk, Kraków 2001

Wszystko, co literackie, Kraków 2001

Między literaturą a światem, Kraków 2002

Witkacy na zawsze, Kraków 2003

Listy 1963-1996, Kraków 2004

Wyspiański wielokrotnie, Kraków 2007

Lektury użyteczne, Kraków 2008